Wannarat.'s profile,,Absence Makes The Hear...PhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    November 22

    รักคุณเข้าอีกแล้ว

    เก็บเพลงรักนี้ให้เป็นของขวัญ
    ให้เธอได้รับได้รู้หัวใจของฉัน
    แม้คืนวันจะเปลี่ยนแปลงสักแค่ไหน
    แต่ใจของฉันที่รักเธอนั้น
    ต่อให้ต้องลงนรกหรือขึ้นสรวงสวรรค์
    ฉันก็จะไม่มีวันมอบให้ใคร
    จะมีเพียงเธอแค่เพียงคนเดียว
    และจะมีแต่เธอ เธอแค่เพียงคนเดียว
    และจะเป็นเพียงคนเดียวเสมอไป
    ที่ฉันฝากชีวิต ทั้งหมดไว้
    โดยไม่มีวันทวงกลับคืน
    October 04

    รักอาจารย์ที่สุดเลย

     
    เหมือนจะได้รับฟังข่าวดีจากอาจารย์
    แต่ฟังไปฟังมามันชักไม่ค่อยดี
    แล้วตกลงมันดีไหม
    ขอให้คำที่อาจารย์พูดมาเป็นจริง
    รักจารย์ที่สุดเลยค่ะ
     
    วิชาอื่นจงเป็นเหมือนวิชานี้โอมมมเพี้ยง!!!
    July 31

    เข้าพรรษาปี50

     
     
     
    ค่ำคืนนี้มีดาว เป็นล้านดวง แต่ใจฉันมีเพียง แค่เธอคนเดียว
    อยู่คนเดียวมันเหงาเข้าใจ
    คิดถึง คิดถึง และก็คิดถึง แต่ก็ไม่รู้คิดถึงใคร
    เข้าพรรษาปีนี้เพื่อนๆกลับมาบ้านกันหมดเลยแต่ก่อนกลับถึงบ้านก็
    แวะเวียนมาเยี่ยมเยียนกันก่อนเหอะๆเล่นเอาตังค์บ่เหลือเลย
    ถ้าจะถามว่าแล้วไม่ดีใจหรอ ตอบได้ทันทีเลยว่าดีใจมักมาก
    ที่เพื่อนๆมาแล้วตารางเวลาไม่ชนกัน วันหยุดครั้งหน้าก็มาใหม่ละกัน
    คิดถึงเพื่อนๆและ...ทุกคนกลับที่หมายอย่างปลอดภัยทุกคนนะจ๊ะ
    โอกาสหน้าฟ้าใหม่จะเป็นฝ่ายไปเยือนเอง
    คิดอยู่ ความรักจะพาหัวใจไป
    ฟ้า ถ้าไม่ส่งมา ให้เธอมีใจ บอกกันสักคำเป็นรัย
     
    July 13

    วันนี้วันไหว้ครู

    ความประทับใจในเอก ict วันนี้
    วันไหว้ครูตรงกะวันพฤหัสส่วนพวกเราทำพานกันวันพุธอยู่บ้านแจง
    พวกเราแบ่งเพื่อนเป็น2กลุ่มกลุ่มหนึ่งไปทำพานนั้นก็คือเรานั้นเอง
    ส่วนอีกกลุ่มช่วยซ้อมน้องร้องเพลงที่ตึงบี
     
    วันนี้น้องสายเราโทรมาตั้งแต่6โมงครึ่งไอ้เราละตกใจ
    นึกว่าตื่นสายไปไหว้ครูไม่ทันพอรับโทรศัพท์เสร็จ ดูนาฬิกา
    พึ่งหกโมง แม่คุณโทรมาทำมัยยยยพี่ยังไม่ตื่นไม่เข้าใจจจเลยจริงๆ
    ตื่นเต้นๆๆจะได้ใส่ชุดพิธีการรองเท้าส้นสูงในรอบหนึ่งปี
    คือว่าหนึ่งปีจาได้ใส่ชุดพิธีการครั้งเดียวอิอิคือในวันไหว้ครูไม่ก็วันรับเสด็จ
    ไหว้ครูวันนี้สนุกมากเลย เพื่อนๆทุกคนที่เข้าประชุมกันบ่อยๆช่วยงาน
    กันอย่างเต็มที่งานทุกอย่างที่ทำก็ออกมาได้ด้วยดี
     
    ไหว้ครูครั้งมีมีน้ำตาด้วย
    เรื่องมันมีอยู่ว่าช่วงนี้ก็รู้ๆกันอยู่ว่าอ.วิชญากำลังมีเรื่อง
    แร้วอาจารย์ก็เป็นครูที่สนิทมากคนนึงมีปัญหาอะรัยเมื่อไหร่ท่านก็คอยช่วยเหลือ
    เช่นช่วงที่เรียนMathตัวแรกอาจารย์ก็ช่วยคะแนนเก็บ พอลงทะเบียนเรียนช่วงซัมเมอร์
    ลงไม่ได้อาจารย์ก็ช่วยจนลงเรียนได้ ไปฝึกสมาธิอยู่วัดที่ขอนแก่นไปเจออาจารย์
    อาจารย์ก็ให้กลับมาด้วยทั้งที่รถเป็นรถของเด็กในที่ปรึกษาของอาจารย์พอ
    มาปี2เทอม1เกรดซัมเมอร์ไม่ออกอาจารย์ก็ช่วยอีกลงทะเบียนเทอมนี้ไม่ได้อีก
    พอจะสอบไม่เข้าใจอาจารย์ก็ติดให้ อาจารย์ก็มาช่วยอีก
    พอไหว้อาจารย์เสร็จเป็นข้อตกลงกันของพวกเราที่ว่าจะล้อมอาจารย์
    แล้วร้องเพลงเทียนเล่มน้อยพอเริ่มร้องคำแรกน้ำตาคลอแร้ว เลยไม่มองอาจารย์และ
    ตั้งสติกลับมาร้องไหม่อีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ใช่แค่ร้องเพลงไม่ออกนะ ร้องให้เลย
    แถมเรายังยืนร้องอยู่ข้างอาจารย์อีก เลยออกมาอยู่ด้านหลังพอเราเดินออกมา
    อาจารย์ก็เริ่มซึ่งค่ะเท่านั้นหละเพื่อนๆก็เริ่มร้องไห้ไปตามๆกันอิอิ
    คิดดูแร้วมันก็ฮาฮานะเพราะร้องเพลงเสร็จก็มีการถ่ายรูปกันยิ้มกันเฉยเลย
    เปลี่ยนหน้ากันได้เร็วมาก555+
    พวกเราก็ทำอย่างนี้กะที่ปรึกษาเหมือนกันทั้งจารย์เอ็มกะจารย์เอ็กซ์
    คนที่เราให้ผูกแขนให้วันนี้มีคณะบดี อาจารย์ธีรญาdata อาจารย์ปอoop
    อาจารย์ชุมศักดิ์สุดหล่อ ที่ปรึกษาทั้งหญิงและชาย สุดท้ายพี่เอกที่อยู่ในใจเด็กปี2อิอิ
    ได้ผูกแขนให้น้องสายด้วย(น้องน้ำ)ส่วนไอ้เต้งจำไว้เครียจ ฉันจะตัดสายแก
    เคือง เคือง เคือง
    May 03

    จะเริ่มใหม่ได้อีกไหม

    วันนี้ความจริงที่ยังไม่นอนก็เพราะ...เพราะ
    คิดว่าคงรอโทรสับใครสักคน แล้วตนนั้นที่ว่ามาอะ
    ใครหยอ ไม่รู้จิเราก็ยังไม่รู้เลยว่าเรารออะไรกันแน่
    ถึงยังไม่นอน (นี่คือสิ่งที่ถามตัวเองอยู่ในขณะนี้)
    และความเป็นจริงอีกอย่างของช่วงเวลาที่ผ่านมานั้น
    ตัวตอไม่หามาหาเราอีกเลย คนที่โทรมาช่วงนี้ส่วนใหญ่
    กลับเป็นกิ๊กเก่าเกือบทั้งหมดซะงั้น เลยมีคำถามเกิดขึ้นอีกว่า
    โทรมาทำมัยกันตอนนี้ คนที่อยากให้โทรทำไมมันไม่โทร  ว๊า
     
    ช่วงต้นเดือนนี้เป็นเทศกาลของกาลสอบกลางภาคของซัมเมอร์
    แต่สำหรับเรามันเป็นช่วงประกาศผลมากกว่า เพราะเราสอบกันนอกตาราง
    และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ประกาศคะแนนวิชาstat
    แล้วมันก็ทำให้เสียความรู้สึกอย่างมากเมื่อคะแนนออกมาไม่ถึงครึ่ง
    กรี๊ด กรี๊ด เป็นไปได้ไงก็เราพอทำได้อยู่นินา
    หลังจากที่ดีใจจากเหตุการณ์เมื่อเช้าไม่ทันรัย ก็เมื่อเช้าเราไปต่ฟันมา
    โดยไม่ได้ใช้ตังค์ตัวเองเพราะมันจ่ายตรงของพวกลูกข้าราชการอะนะ
     
    เรื่องที่อยากเล่าจริงจริงอะ
    มันอยู่ทางนี้ต่างหากคือว่าปุ้มมันหาคนมาให้เราคุยแก้เหงาคนหนึ่ง
    และปรากฏว่าเป็นคนในเครื่องแบบ โอ้..เพื่อนเราช่างดีอะไรเช่นนี้
    มันคงไม่รู้อะจิว่าเราบ้าคนในเครื่องแบบขนาดไหน ถึงหามาให้ซะงั้น
    ถ้าเราเกิดชอบคนคนนี้ขึ้นมาจริงจริงจะทำยังไง
    เดี๋ยวก็เป็นเหมือนตัวตอ ถ้ากลับนึกย้อยไปดีดีจะรู้ว่าตัวตอ
    ที่ได้รู้จักกันได้ก็เพราะปุ้มเป็นคนแนะนำมาแบบนี้เลย
    โอ้ยไม่อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิมเลย ขืนความรึสึก
    เป็นแบบนี้ต่อไปแล้วเราจะมีคนใหม่ได้เมื่อไหร่
    เขาโทรมาคุยกะเราได้สองวันแระตั้งแต่วันอังคารที่1กะวันพุธ2
    ช่วงตีหนึ่งแต่วันนี้ไร้วี่แววรีบโทรมานะ เพื่อนเรายิ่งพูดกรอกหูเราทั้งวัน
    เลยวันนี้ว่านายเป็นคนเจ้าชู้ นิสัยก็ไม่ดี แต่เอาเป็นว่ารอให้เรา
    เป็นคนตัดสินใจเองแระกันนะจ่ะ  
     
    =+ไปนอนดีกว่าพรุ่งนี้มีเรียนด้วยเดี๋ยวตื่นไม่ทัน+=
    April 04

    ไปดูแฝดกันมา

    คือว่าว่างๆหารัยทำร่วมกัน
    ก็เลยชวนกันไปดูหนังเรื่องแฝดรอบ2ทุ่ม
    ทีแรกจาไปกัน4คน5กะไอ้จิ๊บมันรออยู่ในเมืองอยู่แล้ว
    ระหว่างที่รอคอยเวลาเลยไปออกกำลังกายรอ อิอิ นั้นก้อคือไปเล่นแบทคับ
    ช่วงนี้ใครต่างก็ทักว่าอ้วนบ้างบวมบ้างหละแล้วจาให้เราอยู่เฉยๆได้อย่างงัยหละ จิงปร่ะ
    เจอคนที่เราชอบด้วย ก้อที่เคยบอกแระเขาเรียนcsต่อไปเรจาเรียกเขาว่าcsแระกันนะ
    ใส่เสื้อแบบเดี๋ยวกันด้วยมันเป็นเสื้อรุ่นเสือดาวเก้าอะ จิตใจตรงกัน ผูกผันรักใหม่เหอๆ
    ถึงเราจามองคนอื่นไปบ้างแต่ในใจเราก็ยังมีเขาคนนั้นคนเดียวเสมอ ไม่รู้เมือ่ไหร่จาลืม
    ลืมเขาได้ซะทีเราจาเรียกเขาว่าตัวตอแระกัน(มันเป็นชื่อสมมุติทั้งสองคนเลยนะ)จาได้
    เล่าเรื่องได้ง่ายขึ้นเออลืมเล่าเรื่องไปดูหนังต่อ งั้นเล่าต่อเลยแระกัน พอจาไปดูจิงจิง
    แอ้ไปดูด้วยไม่ได้เลยได้เข้าเมืองันไปสามคนมีแพท เอ้น้อย ไอ้ยู ส่วนจิ๊บไปรออยู่โรงหนังแร้ว
    หนังหน้ากลัวนะแต่ดูไปดูไปกลับกลายเป็นหนังตลกเพราะอาการกลัวของคนรอบข้าง
    ตลกกว่าหนังผีซะอีกวันนี้พอแค่นี้หละกันแต่ยังงัยตอนนี้รู้สึกว่าคิดถึงตัวตอเหลือเกิน
    รักและเป็นห่วงนะแต่ไม่สามารถบอกเจ้าตัวเขาได้
    ถ้าจะถามว่าทำมัยถึงบอกไม่ได้ขนาดตัวเราเองก็ยังบอกไม่ได้เลย
    ว๊า ไปนอนดีกว่าจุ๊บๆ
    April 02

    จะทำรัยดี

    ว๊า...ไม่มีรัยทำเลยอะ
    ขณะนี้เวลาก็ได้ล่วงเลยมานานมากแร้ว1.31น.
    ยังไม่ได้นอนเลยไม่อยกจะหลับ และก็ไม่มีเหตูผลด้วย
    วันนี้มีเพื่อนมานอนด้วยนั้นก้อคืออ้อแอ้นั้นเอง ขอบใจนะ
    ตัวเองที่มานอนเป็นเพื่อน หลังจากที่นอนคนเดียวมาสองคืนแระ
    เมทเขากลับบ้านหมอนัดทำฟัน คืนแรกกลัว...มากนอนไม่หลับเลย
    โทรหาใครก็ไม่ติด ถึงติดก็คุยกันได้ไม่นานมิหนัมซ้ำที่กลัวมากก็เพราะไปดู
    หนัง...มาด้วยแระแฮะๆพอคืนที่สองไม่รู้จิน่าจะฝันมากกว่านะ เจอเด็กมาเรียก
    แต่ไม่ใช่ชื่อเราหรอกเราเลยลืมตาแล้วพลิกตัวหาท่านอนใหม่ โดยไม่สนมันเลย
    เพราะกลัวมากกกกแต่คืนนี้น่าจะอยู่ได้อย่างมีความสุข เพราะเรามีเพื่อนแร้วฮ่าฮ่า
     
    วันนี้มีคนโทรมา คิดว่าใครหละ
    โทรมาบอกให้โทรกลับมันน่านักเชียว เราก็...
    ตามสเตบของเรา ก็มันยากโทรนี่นาวันนี้ทั้งวันโทรหาใคร
    มีแต่คนไม่ว่าง และยังไม่ค่อยมีคนโทรมาด้วยแระตอนนั้นมันก็
    ไม่เห็นจามีรัยทำอยู่ด้วย ไม่เห็นจะแปลกที่เราจะอยากคุยแต่มีข้อสงสัย
    ว่าทำมัยต้องหาเหตุผลต่างๆนาๆมาอธิบายให้ตัวเองฟังด้วย ตัวเองอยากทำรัย
    ก็ทำตามใจตัวเองไปจิ วันนี้ถึงจาพูดกันเพียงเล็กน้อยแต่ก็มีคำพูดบางคำ
    ที่ทำให้เราคิดว่าเราเป็นใคร อยู่ในฐานะอาราย
    เหอ  ไม่อยากคิดรัยมากแร้วอะ
    อารายจาเป็นยังงัยก็ให้มันเป็นไปตามฟ้าลิขิตมาแระกัน
    ไปนอนแระเพื่อนมันรออยู่ อิอิ
    =ll=
    ขอบคุณค่ะพี่เจ็กสำหรับกำลังใจที่ให้มา
     
    March 29

    ฤดูกาลซัมเมอร์

    เริ่มต้นฤดูกาลของซัมเมอร์นี้
    โอะโอ...วุ่นวายกันจังตั้งแต่ลงทะเบียน
    ยันเข้าเรียน  จิตใจก้ออ่อนล้าไม่มีแรงไร้คนมาเยียวยา (ฮ่าฮ่าน่าสมเพชตัวเอง)
    เรื่องเรียนตอนนี้ก้อเริ่มเรียนได้อาทิตย์หนึ่งแร้วแระ
    ก้อพอเรียนรู้เรื่องบ้างอะนะ จาให้ไม่รู้ได้งัย
    ในเมื่อเรียนแก้เอฟนี่หว่าตั้งตัวนึง ทำงัยอะในเมื่อ
    คนมันไม่เก่งแต่มันก็ไม่ได้โง่นะ คะแนนมันน้อยเอง
    ซัมเมอร์นี้เรียนสองตัวปาไปเจ็ดหน่วยแหนะ
    เรียนแมทกะสถิติ เทอมนี้ขึ้นอยู่กะดวง คิคิ
    พูดถึงเพื่อนๆในห้องเรียนกันดีกว่า ณ ห้องสถิติ
    เราแอบชอบคนๆนึง แต่ว่าไม่ใช่คนในเอกหรอกนะ
    เราแอบมองเขาตั้งแต่วันไปรับน้องแร้ว*=*จนมาวันนี้
    เราก้อยังต้องแอบมองเขาต่อไป เนื่องด้วยเราเป็นเพื่อนกัน
    เจอหน้าก้อคุยกันธรรมดาแต่พอลับหลังดีใจเป็นบ้าเลย
    คนอื่นๆก้อธรรมดาไม่มีผลต่อจิตใจอารัยมากมาย ไปต่อ
    กันที่ห้องแมทกันดีกว่าห้องนี้มีแต่รุ่นพี่เป็นพวกสองปีต่อ
    เนื่องอะซึ่งเราก้อไม่ค่อยรู่จักหรอกขนาดรุ่นเดียวกันนะ
    เรายังไม่รู้จักชื่อเลย แต่วิชานี้ท่าจะได้คะแนนพิศวาสจาก
    จารย์ซะมากกว่าใช้เราดี๊ดี
     
    เรื่องความรู้สึกของหัวใจเรา
    ก็นะ  ตั้งแต่วันเกิดเราที่เขาไม่โทรมา ใจเราก็เริ่มด้านชา
    เราเริ่มนึกได้ ช่ายสิเรามันไม่ช่ายคนสำคัญของเขาอีกแร้วนิ
    ไม่จิไม่เคยเป็นเลยมากกว่าขนาดวันเกิดเราห่างกันแค่เดือนเดียว
    เขายังลืม  เรายังจำวันเกิดเขาได้เลย เราว่าเราจะไม่ติดต่อเขาอีกแร้ว
    เราขาดกัน ผ่านไปแล้ว10วันเขาติดต่อมาแต่ไม่ได้พูดถึงวันเกิดเราสักนิด
    เราไม่อยากเสียความรู้สึก เขาทำเราเจ็บมามากพอแระ
    เราเลยไม่พูดถึงมัน วันต่อมาเขาก้อโทรมาอีก เข้าสเตบเดิม
    โทรติดต่อมาให้ดีใจเล่นแร้วก้อหายไปเป็นอาทิตย์ นิสัยแย่ขนาดนี้
    เราก้อยังตัดเขาไม่ขาดเลยแต่รอบนี้ผ่านไปแค่2วันก้อโทรมาหา
    แร้วจาให้เราคิดยังงัย ทำยังงัยต่อไป ช่วยบอกเรามาตรงตรงเลยได้ไหม
    แต่เราก็ดีใจนิดนิดอยู่อะนะ ที่เขาโทรมาหาเราอยู่ แต่ก็งั้นๆแระเขาคง
    ไม่ได้กลับมาหาเราจริงเพียงแต่ เขาคงไม่มีใครในช่วงนี้มาหาเรา
    เพียงเพราะคนเคย...กัน เราคงไม่ดีพอสำหรับเขาอีกต่อไป
     
    February 05

    -*-

    เอ้าพิมพ์แร้วหายไม่พิมพ์แระ
    เวงกำ-*-
    อุส่าห์นั่งอัพตั้งนาน
    January 13

    หวัดดีปีหมู

    Happy new years

    และแล้ววันนั้นก็มาถึง วันที่เราจะตัดใจและรอเวลาที่ได้ใช้ชีวิตใหม่ๆในปีใหม่ที่มาเยือน

    สิ่งเก่าๆ คนเก่าๆก็ลืมมันซะแต่ถ้าคิดจะจำ ก็จงคิดก่อนว่าถ้าจะจำเรื่องพวกนั้นไว้

    แล้วเราจะมีความสุขกับมันได้ไหม พอเราคิดถึงมันแล้วมันจะทำให้เรารู้สึกเจ็บปวดรึป่าว

    ถ้าคิดว่าเราคิดดีแล้วก็ควรเคารพในการตัดสินใจของตัวเอง ทำในสิ่งที่ตัวเองคิดให้ดีที่สุด

    เพื่อความสุขของตัวเราเอง อย่าไปทำเพื่อคนอื่นที่เขาไม่แคร์ให้มันมากนัก

    (จุดประสงค์หลักเขียนบอกตัวเองอะนะ)

    เอ๊ะ แล้วปีใหม่นี้เราจะทำ อะไรดีอะ

    ว๊า ยังคิดไม่เลย

    เที่ยวก็ไปไม่ได้ต้องเฝ้าบ้าน ถ้าเราไม่อยู่บ้านคนนึงนิ

    สงสัยพวกผู้ใหญ่จะกลัวบ้านมันวิ่งหนีนะ ชิส์

    แค่ขอไปใส่บาตรที่โรงเรียนเก่ากะเพื่อนเก่า ยังไม่ให้ไปแหนะ

    นี่ขนาดยังไม่ได้ขอไปงานเลี้ยงช่วงเย็นนะนิ

    จะอะไรกันหนักหนาโตแล้วนะ ก็เข้าใจหลอกนะว่าห่วง

    แต่ไม่ชอบอะ เราเลยกลายเป็นคนหลอกลวงในหมู่เพื่อนฝูงเลย

    ก็ทีแรกจะให้ไปแต่พอวันจริงกลับไปไม่ได้ซะงั้น

    แล้วเพื่อนๆแต่ละคนกว่าจะได้เจอกันทีเพราะแต่ละคนเรียนไกลทั้งนั้น

    ทั้งเชียงใหม่ กรุงเทพ ชลบุรี ขอนแก่น ชุมพร

    แล้วจะเอาโอกาสไหนไปเจอถ้าไม่ใช่โอกาสดีดีอย่างนี้

    เซ็งโว้ย!!!

    เดี๋ยวหนีออกจากบ้านเลยนิ รุงี้ไม่กลับบ้านมาก็ดี

    น่าจะไปเจอก่อนค่อยกลับดีกว่า

    คิดแผนการผิดผลาดเอง ต้องโทษตัวเองถึงจะถูก

    เป็นเพราะความคิดถึงบ้านแท้ๆ

    ไม่เป็นไรวันหน้ายังมี กลับมอแล้วเจอกันเลย

    ทั้งวันทั้งคืน เตียมเงินแล้วเยอะๆน้เพื่อนๆ

    เอาไว้เลี้ยงเราแก้เซ็งอิอิ

    อย่า!สนุกจนลืมนะเพื่อนว่าสอบกันยังไม่เสร็จ

    November 26

    นายนั้นแหละที่ผิด

    เรื่องไม่เป็นเรื่อง

    การที่เรารักกัน
    แล้ววันเวลาเหล่านั้นได้ผ่านไป
    แต่ใจเรานั้นก้อยังรักเธอเหมือนเดิม
    เราจะเก็บเธอไว้ในใจตลอดไป
    ถ้าเราคิดจะมีรักใหม่กับใครซักคน...ที่ไม่ใช่เธอ
    ถึงเราจะห่างไกลกัน
    แต่ใจเรานั้นจะไม่เปลี่ยนแปลง
    เราไม่สัญญานะ
    นั้นมันเป็นเพราะนาย
    เข้ามาในชีวิตเรา
    มาทำให้เรารัก
    แล้วก้อไสหัวไป
    งั้นก้อไม่ผิดถ้าเราจะคิด
    จะมีใครสักคน
    อิอิ
    ฝากบอกเพื่อนนายด้วยเราไม่ได้รักนายแล้วจิงจิง
    แค่ยังแค้นที่ทำรัยนายไม่ได้
    ระวังตัวให้ดีแล้วกัน
    ซักวันนายจะได้เห็นดี
    ฮ่าฮ่า
    November 19

    อยากจะเขียนอะ

    ไม่มีรัยทำ
    เลยมาเขียนเล่นๆ
    สเปชชั้นทำมัยมันเน่าอย่างนี้
    ใครมีรัยดีดีแนะนำหน่อยแล้วกันนะค่ะ
    ดูโทรทัศน์ต่อดีกว่าวันนี้ปิ่นมุขตอนจบ
    แล้วเจอกันใหม่